แในที่สุด ณ ที่นี้คือ ในที่สุด Heath Official Website ก็เสร็จอ่ะ จำได้ว่ารอดู web นี้มาประมาณ 5 ปี ดีจัง (รีบเข้ามาเขียน เลยยังไม่ได้เข้าไปดู) เดี๋ยวต้องออกไปรื้อๆค้นๆ เจาะๆ ดูว่ามีอาไรบ้าง ไว้จามาอัพตุเดท มาแล้ววว กรี๊ดแรกกก

เมื่อเห็นภาพนี้ เสียงดนตรีในหัวก็จะเป็นเสียง ดึ๋มดึ้ม มาทันที่ เพราะ เสียงเบสพี่ หีดดดด โอยยย ตายได้เลยนะเนี่ย แต่นี้ยังไม่เท่า พี่J Lunasea อ่ะ คนนั้นไม่ต้องพูดถึงอ่ะ เวลาโซโลทีนะ นมจ๊า นม กระเพื่อมเห็นๆ ว่าไปแล้ว กะจะไปหารูปพี่ J เล่นเบส ดูซะหน่อย (เติมเต็มจินตนาการอ่ะ)

พี่ น้องจ๋า พระเจ้าช่วยกล้วยทอด (ไม่ได้กาม อย่าคิดลึกมันเป็นเพียงคำคล้องเสียงอ่ะ) ใครที่รู้จักหนูดีก็จะรู้ถึงจุดประสงค์ที่ลากเส้น สีน้ำเงินที่ดูเหมือนว่าจะเป็น ตู้แอมพ์ นั่นแหละคือสื่งที่หนูอยากจะเป็นอ่ะ (ดูที่องศาของแอมพ์สิ่ง อยากเป็นแกจังเลยเจ้าแอมพ์จ๋า) หุหุ

ย๊ากกกกกกกกส์ พึ่งมาเห็นชื่อภาพอ่ะ The Door โอ่ย พี่หีดจ๋า ประตูสู่อาไรจ๊า ตอนนี้ต่อมกามที่หน้าหนู มันยกสูงแบบว่า....... พี่ๆ ลองสังเกตุดูนะ ถ้าใครที่คิดเรื่องกามๆ อยู่อ่ะ ไอเจ้าต่อมนี้มัน ก็คือตรงช่วงโหนกแก้มอ่ะ มันจะปรากฏอย่างเห็นได้ชัด หนูเลยบัญญัติ มันไว้ว่า ต่อมกามอ่ะ

ในที่สุดก็อีกไม่กี่วันแล้วสินะ ที่จะมี Hide Museum อยู่น่ะ เฮ้อ ทำไมเค้าถึงต้องปิดด้วยอ่ะ แล้วสิ่งของทั้งหลายที่อยู่ในนั้นหล่ะ จะไปอยู่ที่ไหน จะเอาไปประมูลเหรอ ถ้าเค้าทำอย่างนั้นจริงๆ ก็คงจะไม่ต่างอาไรกับการหารายได้จากความทรงจำอ่ะ (ไม่รู้ว่าจาเข้าใจมั้ยนั่น) ตอนนี้ได้แต่คิดว่า มันจะมีอาไรเหลือให้เราได้ระลึกถึง Hide ได้อีกนะ อย่างน้อยเราก็อยากจะมีโอกาสได้ไป ที่นั่นซักครั้งอ่ะ ไม่รู้ว่าถ้าเมื่อไหร่ที่เราพร้อมจะได้ไปญี่ปุ่น มันกลับกลายเป็นว่า ไม่มีความจำเป็นอาไรที่จะต้องไปที่นั่นอีกแล้ว เพราะไม่มีอาไรเหลือให้เราไปดูอีกแล้วอ่ะ (นอกจากหลุมศพ ถ้าเค้าไม่ย้ายหนีซะก่อน)

หลังจากที่เงียบบบบบ หายตายจาก blog ไปนานนน ในที่สุดก็ได้มาระบายอารมย์ซักที จะเอาให้มันไปเลย ก่อนอื่นขอขอบคุณความอดทนของคุณครูทุกคน ที่เคยสอนเด็กอย่างหนูมาอ่ะ อยากจะบอกว่า หนูรู้แล้วค่ะว่า ครูน่ะ สอนเด็กอย่างพวกหนูด้วยความอดทนที่สูงมัก มัก มัก นี่ขนาดกิ้งไปสอนเด็กที่ แทบจะดื้อน้อยกว่าเราเป็นพันเท่า ถ้าเทียบกับเราในตอนเด็ก ยังเหนื่อยมากขนาดนี้ ต้องขอบอกก่อนว่า หน้าที่ของกิ้งน่ะ ทุกวัน ต้องทำหน้าที่เป็นคนแปลภาษาอังกฤษ มาเป็นภาษาไทย ให้พวกเด็กๆฟัง กิ้งสอนตั้งแต่ เด็กอนุบาล2-3 ประถม 1-6 สอนทุกชั้น ๆ ละ ประมาณ 4 ห้อง คิดเอาว่า จะได้เจอเด็กหลากหลายขนาดไหน แล้วไม่ใช่แค่ โรงเรียนเดียวนะ เจอทั้งหมด 3 โรงเรียน เรียกได้ว่า ทุกวันกลับบ้านมา ก็เหนื่อยจัดอ่ะ แล้ว ยิ่ง ผู้เขียน เนี่ย รักเด็ก ชนิดที่ว่า ไม่เข้าใกล้เด็กเลย ก็ว่าได้อ่ะ โดยเฉพาะเด็กเล็กๆ เลยกลายเป็นว่า วันที่ต้องสอนเด็กอนุบาล เป็นวันที่เหนื่อยกว่าทุกวัน แต่ดีที่ว่า เด็กอนุบาลที่เราสอนน่ะ เค้าจะไม่ดื้อมากก เหมือนกับเวลาที่อยู่กับพ่อแม่ตัวเองอ่ะ เหมือนกับว่า ยังเกรงใจอยู่ว่า เราคือคุณครู เลยพูดอาไรก็ค่อนข้างฟัง (เลยไม่เกลียดเด็กนักเรียนของตัวเองเท่าไหร่) พอได้มาสอนเด็กเล็กๆ แล้วเนี่ย ก็เหมือนกับค้นพบตัวเองนิดนึงว่า อย่างน้อยเราก็ไม่ได้มีปมด้อยเรื่องที่เกลียดเด็กอ่ะ แต่เหมือนกับว่า เราเกลียดเด็กดื้อมากกว่า เพราะว่า มาคิดดูแล้ว เด็กนักเรียนของเราเนี่ย ใสซื่อแบบสุดๆ มานักคิดดูแล้ว คงเริ่มรักเด็ก (นักเรียน) แล้วหล่ะ อิอิ